اختلال پرخوری چیست؟ علائم، تشخیص و جدیدترین روش‌های درمان پرخوری عصبی

آیا تا به حال پیش آمده که با وجود سیری کامل، باز هم نتوانید جلوی خوردن خود را بگیرید و سپس با موجی از احساس گناه و شرم روبه‌رو شوید؟ اختلال پرخوری (Binge Eating Disorder) صرفاً یک «عادت بد» یا «بی‌ارادگی در رژیم گرفتن» نیست؛ بلکه یک چالش روان‌شناختی جدی است که ریشه در سلامت روان دارد.

بسیاری از افراد، پرخوری عصبی را با پرخوری ساده در مهمانی‌ها اشتباه می‌گیرند، اما تکرار مداوم این حملات و از دست دادن کنترل بر غذا خوردن، نشانه‌ای از یک اختلال نیازمند درمان است. اگر شما هم مدام با سوال «چگونه جلوی پرخوری را بگیریم؟» کلنجار می‌روید یا به دنبال راهی برای کنترل اشتهای عصبی خود هستید، جای درستی آمده‌اید.

در این مقاله جامع از کلینیک روان‌پزشکی ویان، قصد داریم به دور از قضاوت، به بررسی دقیق علائم، علت‌های پنهان و جدیدترین روش‌های درمان قطعی اختلال پرخوری بپردازیم. هدف ما این است که به شما کمک کنیم تا با شناخت ریشه‌های روانی این مشکل، رابطه‌ای سالم و صلح‌آمیز با غذا و بدن خود برقرار کنید.

اختلال پرخوری یا  binge eating disorder چیست؟

اختلال پرخوری وضعیتی است که در آن افراد احساس می‌کنند کنترلی بر غذا خوردن خود ندارند و به طور عینی مقدار زیادی غذا را در یک نوبت مصرف می‌کنند.تا سال 2013 که پنجمین ویرایش راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) منتشر شد ، اختلال پرخوری به عنوان یک تشخیص روانپزشکی شناخته نشده بود.داشتن BED یک انتخاب نیست. این اختلال روانی است که می تواند یک علت ژنتیکی قوی هم داشته باشد.

تفاوت اختلال پرخوری (Binge Eating) با پرخوری عصبی (بولیمیا) چیست؟

تفاوت بین اختلال پرخوری (Binge Eating Disorder – BED) و پرخوری عصبی (Bulimia Nervosa) بسیار ظریف اما تعیین‌کننده است. با وجود اینکه در هر دو اختلال، فرد دوره‌هایی از خوردن حجم بسیار زیادی از غذا را در زمان کوتاه تجربه می‌کند، تفاوت اصلی در رفتارهای جبرانی پس از خوردن نهفته است.

در ادامه، این دو اختلال را از جنبه‌های مختلف مقایسه می‌کنیم:

۱. رفتارهای جبرانی (تفاوت کلیدی)

• پرخوری عصبی (Bulimia): ویژگی بارز بولیمیا این است که فرد پس از پرخوری، دچار احساس گناه و ترس شدید از افزایش وزن می‌شود و برای «پاکسازی» یا جبران کالری مصرف شده، به رفتارهای جبرانی متوسل می‌شود. این رفتارها شامل استفراغ عمدی، سوءمصرف ملین‌ها، استفاده از داروهای ادرارآور، ورزش‌های بسیار طاقت‌فرسا یا روزه‌های طولانی است.
• اختلال پرخوری (BED): در این اختلال، فرد همان دوره پرخوری و احساس از دست دادن کنترل را دارد، اما هیچ‌گونه رفتار جبرانی (مانند استفراغ یا ورزش افراطی) انجام نمی‌دهد. به همین دلیل، اکثر افراد مبتلا به BED دچار اضافه وزن یا چاقی می‌شوند.

۲. وضعیت وزنی

• پرخوری عصبی (Bulimia): افراد مبتلا به بولیمیا معمولاً وزن بدن خود را در محدوده طبیعی یا کمی بالاتر از حد نرمال نگه می‌دارند. به دلیل رفتارهای جبرانی، تغییرات وزنی آن‌ها ممکن است برای دیگران خیلی مشهود نباشد.
• اختلال پرخوری (BED): به دلیل عدم وجود رفتارهای پاکسازی، این اختلال اغلب با اضافه وزن شدید یا چاقی همراه است و با بیماری‌های مرتبط با چاقی (مانند دیابت نوع ۲ یا فشار خون) پیوند نزدیکی دارد.

۳. فراوانی و شیوع

• پرخوری عصبی (Bulimia): شیوع آن در زنان بیشتر از مردان است و معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل جوانی آغاز می‌شود.
• اختلال پرخوری (BED): این اختلال شایع‌ترین اختلال خوردن در جهان است. برخلاف سایر اختلالات خوردن، نسبت مردان مبتلا به آن در مقایسه با بولیمیا یا آنورکسیا (بی‌اشتهایی عصبی) بسیار بیشتر است و اغلب در سنین بالاتر تشخیص داده می‌شود.

۴. احساسات و روان‌شناختی

در هر دو حالت، فرد احساس فقدان کنترل روی خوردن دارد و پس از آن دچار شرم، خجالت و افسردگی می‌شود. اما:

• در بولیمیا، تمرکز ذهنی شدیدی بر «شکل بدن» و «وزن» وجود دارد که به طور مستقیم بر عزت‌نفس فرد تأثیر می‌گذارد.
• در اختلال پرخوری، پرخوری اغلب به عنوان راهی برای سرکوب کردن احساسات منفی، استرس یا کسالت استفاده می‌شود، هرچند نارضایتی از بدن نیز در آن مشهود است.

علائم اختلال پرخوری

برخی از رایج ترین علائم BED که به شما کمک می کند تشخیص دهید که آیا این اختلال را دارید یا خیر عبارتند از :

• دوره های مکرر پرخوری – حداقل یک دوره ی پرخوری در هفته به مدت حداقل 3 ماه
• خوردن مقدار زیادی غذا در یک نوبت مشخص
• احساس اینکه کنترلی ندارید و نمی توانید غذا خوردن را متوقف کنید
• تنها غذا خوردن
• سریع غذا خوردن
• خوردن تا زمانی که احساس سیری شدید یا بیماری کنید.
• احساس شرم از مقدار غذایی که می خورید.
• انزجار از خود، احساس گناه و افسردگی که می تواند با یک دوره پرخوری همراه باشد.

افراد مبتلا به BED پس از یک دوره پرخوری، پاکسازی(استفراغ عمدی)نمی‌کنند، روزه نمی‌گیرند و یا بیش از حد ورزش نمی‌کنند. اگر این رفتارها را بعد از پرخوری دارید، شاید مبتلا به  پرخوری عصبی یا bulimia، یکی دیگر از اختلالات خوردن باشید.

اختلال پرخوری با پرخوری‌هایی که همه ما گاهی دچارش می‌شویم، یکسان نیست و در آن فرد کنترل خود را از دست نمی دهد. پرخوری‌های رایج اغلب در موقعیت های خاص مانند شام تولد اتفاق می افتد.  شاید هر یک از ما ماهی یک بار چنین تجربه ای داشته باشیم.از دست دادن کنترل در BED نشانه اصلی این اختلال است که باعث پریشانی زیاد و آسیب جدی به سلامت روان و جسم فرد می‌شود.

بیشتر بخوانید : نه به رژیم غذایی

علت اصلی ولع شدید به غذا؛ چرا دچار حملات پرخوری می‌شویم؟

ولع شدید به غذا و حملات پرخوری (Binge Attacks) برخلاف باور عموم، صرفاً ناشی از «بی‌ارادگی» نیست؛ بلکه ترکیبی پیچیده از واکنش‌های بیولوژیکی، روانی و تکاملی است. در واقع مغز ما طوری برنامه‌ ریزی شده است که تحت شرایط خاصی، فرمان «بیش‌خواری» صادر کند.

در ادامه، علل اصلی این پدیده را به چهار دسته‌ ی کلی تقسیم می‌کنیم:

۱. چرخه «محرومیت – پرخوری» (عامل فیزیولوژیک و رفتاری)

این شایع‌ترین علت حملات پرخوری است. وقتی بدن خود را با رژیم‌های بسیار سخت، حذف وعده‌های غذایی یا حذف کامل کربوهیدرات‌ها تحت فشار قرار می‌دهید:

• پاسخ بقا: مغز گرسنگی را به عنوان یک قحطی و تهدید برای بقا تفسیر می‌کند.
• هورمون گرلین: سطح هورمون گرسنگی (Ghrelin) به شدت بالا می‌رود و هورمون سیری (Leptin) کاهش می‌یابد.
• نتیجه: وقتی در نهایت به غذا دسترسی پیدا می‌کنید، مغز اجازه توقف نمی‌دهد تا مطمئن شود انرژی کافی برای «قحطی بعدی» ذخیره شده است.

۲. سیستم پاداش مغز و دوپامین (عامل بیولوژیک)

غذاهای فرآوری شده (ترکیب شکر، چربی و نمک) سیستم پاداش مغز را تحریک می‌کنند.

• ترشح دوپامین: خوردن این غذاها باعث ترشح شدید دوپامین در مغز می‌شود که حس لذت و تسکین آنی ایجاد می‌کند.
• اعتیاد غذایی: به مرور زمان، مغز برای رسیدن به همان سطح از لذت یا برای فرار از ناراحتی، به حجم بیشتری از آن غذا نیاز پیدا می‌کند. در واقع حملات پرخوری نوعی تلاش مغز برای «خوددرمانی» و کسب آرامش سریع است.

۳. تنظیم هیجانی و نوسانات خلقی (عامل روانی)

بسیاری از افراد از غذا به عنوان یک ابزار دفاعی برای مدیریت احساسات استفاده می‌کنند. این پدیده را «خوردن احساسی» می‌نامند. محرک‌ها عبارتند از:

• استرس مفرط: هورمون کورتیزول (هرمون استرس) ولع مصرف غذاهای شیرین و پرکالری را افزایش می‌دهد.
• فرار از احساسات: پرخوری راهی است برای سرکوب کردن موقت اضطراب، خشم، تنهایی، یا حتی کسالت و پوچی. در حین حمله پرخوری، فرد از دنیای اطراف و دردهای روانی‌اش جدا (Dissociated) می‌شود.

۴. نوسانات قند خون

مصرف کربوهیدرات‌های ساده و شیرینی‌جات باعث جهش ناگهانی قند خون و سپس افت سریع آن می‌شود.وقتی قند خون به سرعت پایین می‌آید، مغز دچار وحشت شده و سیگنال فوری برای مصرف «قند سریع» صادر می‌کند. این منجر به ولع غیرقابل کنترلی می‌شود که فرد را به سمت حمله پرخوری سوق می‌دهد.

۵. کمبود خواب و خستگی

کم‌خوابی به طور مستقیم روی هورمون‌های اشتها تأثیر می‌گذارد:

• میزان هورمون لپتین (سیگنال سیری) کم می‌شود.
• میزان هورمون گرلین (سیگنال گرسنگی) زیاد می‌شود.

در این حالت، مغز به دنبال سریع‌ترین منبع انرژی (غذاهای پرکالری) می‌گردد تا خستگی بدن را جبران کند.

چه کسانی مبتلا می شوند؟

بر اساس داده‌های مؤسسه ملی سلامت روان (NIMH) ، برخی از حقایق کلیدی در مورد BED آورده شده است؛  از جمله تعداد افرادی که مبتلا هستند و چه کسانی بیشتر در معرض ابتلا به این اختلال قرار دارند.

• 2٪ از مردم در ایالات متحده با BED زندگی می کنند – 3.9 میلیون نفر .
• 6 درصد از زنان در ایالات متحده دارای BED هستند.
• 8 درصد از مردان در ایالات متحده دارای BED هستند.
• میانگین سنی شروع اختلال در 21 سالگی است.
• احتمال ابتلای زنان به BED در سنین پایین تر – در سنین 18 تا 29 سالگی- در مقایسه با مردان- سنین 45 تا 59 سالگی – بیشتر است.
• 8 درصد افراد در طول زندگی خود BED را تجربه می کنند.
• 9 درصد از افراد مبتلا به BED دارای سایر اختلالات، به ویژه اختلالات اضطرابی هستند.
• زنان بیشتر از مردان به دنبال درمان برای BED هستند.

براساس ظاهر یا وزن فرد نمی توان تعیین کرد که وی BED دارد یا خیر . افراد با وزن متوسط نیز می توانند BED داشته باشند. با این حال، این اختلال در افرادی که چاقی یا چاقی شدید دارند شایع‌تر است.

ژنتیک و اختلال پرخوری

محققانی که به مطالعه اختلالات خوردن می پردازند، علل مختلفی از جمله عوامل محیطی و ژنتیکی را شناسایی کرده اند. برخی تحقیقات نشان می دهند که فرزندان والدینی که سابقه برخی از بیماری های روانپزشکی را دارند، ممکن است بیشتر در معرض خطر ابتلا به اختلال خوردن باشند، با این حال شواهد نشان نمی دهد که رفتار والدین همیشه باعث ایجاد اختلالات خوردن می شود.

افرادی که از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به BED هستند ممکن است تجربیات عاطفی ناراحت کننده ای درخصوص غذا خوردن در دوران کودکی داشته باشند که به ایجاد این بیماری کمک می کند. تجاربی مثل مورد انتقاد قرار گرفتن یا مسخره شدن بخاطر ظاهر، وزن یا عادات غذایی.

بیشتر بخوانید : دکتر روانشناس خوب

چگونه جلوی پرخوری را بگیریم؟ ۸ تکنیک طلایی برای کنترل اشتهای عصبی

کنترل اشتهای عصبی و جلوگیری از حملات پرخوری، بیش از آنکه به «اراده» مربوط باشد، به مدیریت هوشمندانه بدن و روان بستگی دارد. برای متوقف کردن این چرخه، باید مسیرهای عصبی و هورمونی مغز را بازنویسی کنید.در ادامه، ۸ تکنیک طلایی و کاربردی برای مهار پرخوری عصبی آورده شده است:

۱. قانون ۱۵ دقیقه (تأخیر استراتژیک)

ولع شدید (Craving) شبیه به یک موج سینوسی است؛ به اوج می‌رسد و سپس فروکش می‌کند. وقتی احساس کردید باید همین حالا حجم زیادی غذا بخورید، با خودتان قرار بگذارید که ۱۵ دقیقه صبر کنید. در این مدت از آشپزخانه دور شوید و خود را با کاری مشغول کنید (مثل گوش دادن به یک پادکست یا مرتب کردن یک کشو). معمولاً پس از این زمان، شدت ولع تا حد قابل توجهی کاهش می‌یابد.

۲. شناسایی محرک‌ها (یادداشت‌برداری هیجانی)

یک دفترچه داشته باشید یا در گوشی خود یادداشت کنید: «قبل از شروع پرخوری چه حسی داشتم؟»

آیا خسته بودید؟
آیا از دست کسی عصبانی بودید؟
آیا فقط حوصله‌تان سر رفته بود؟

شناسایی الگوی تکرار شونده (مثلاً پرخوری همیشه ساعت ۹ شب بعد از اتمام کار) به شما کمک می‌کند تا به جای واکنش ناخودآگاه، آگاهانه عمل کنید.

۳. پروتئین و فیبر؛ سدهای فیزیکی سیری

اشتهای عصبی اغلب روی قند خونِ ناپایدار سوار می‌شود. مصرف مقدار کافی پروتئین (تخم‌مرغ، مرغ، حبوبات) و فیبر (سبزیجات) در هر وعده، هورمون Pyy و GLP-1 (هورمون‌های سیری) را فعال نگه می‌دارد و از افت ناگهانی قند خون که محرک اصلی حمله پرخوری است، جلوگیری می‌کند.

۴. متوقف کردن «تغذیه حواس‌پرت»

خوردن مقابل تلویزیون، لپ‌تاپ یا گوشی موبایل، پیوند بین مغز و معده را قطع می‌کند. وقتی حواستان نیست، مغز سیگنال‌های سیری را دریافت نمی‌کند و شما بدون لذت بردن، حجم زیادی غذا می‌خورید. تکنیک خوردن آگاهانه (Mindful Eating) یعنی: فقط بخورید، طعم را حس کنید و با هر لقمه قاشق را زمین بگذارید.

۵. تکنیک «هیدراتاسیون هوشمند»

مغز انسان گاهی سیگنال تشنگی شدید را با گرسنگی اشتباه می‌گیرد. در لحظه‌ای که ولع دارید، یک لیوان بزرگ آب (یا دمنوش بدون قند) بنوشید. این کار نه تنها حجم معده را کمی اشغال می‌کند، بلکه به مغز فرصت می‌دهد تا سیگنال‌های واقعی بدن را بازخوانی کند.

۶. خواب کافی و تنظیم کورتیزول

کم‌خوابی باعث می‌شود بدن شما به دنبال انرژی سریع (قند و چربی) بگردد. شب‌هایی که کمتر از ۶ ساعت می‌خوابید، سطح هورمون گرلین (گرسنگی) تا ۱۵٪ افزایش می‌یابد. داشتن خواب منظم، یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای کنترل اشتهای غیرطبیعی در طول روز است.

۷. حذف نگاه «همه یا هیچ» (قانون ۸۰/۲۰)

بسیاری از حملات پرخوری با خوردن یک تکه کوچک شکلات و سپس این فکر شروع می‌شود: «حالا که رژیمم را شکستم، پس بگذار تا شب هر چه می‌خواهم بخورم!»

این نگاه را رها کنید. اگر یک اشتباه کردید، همان‌جا متوقف شوید. یک اشتباه کوچک رژیم شما را خراب نمی‌کند، اما ادامه دادن آن تا انتهای روز چرا.

۸. ایجاد جعبه ابزار غیرخوراکی برای آرامش

چون پرخوری عصبی راهی برای فرار از استرس است، باید جایگزین‌های فوری داشته باشید. لیستی از ۳ کاری که به شما آرامش می‌دهند (بدون کالری!) تهیه کنید:

یک دوش آب گرم ۵ دقیقه‌ای.
۳ دقیقه تنفس عمیق شکمی (باعث کاهش فوری کورتیزول می‌شود).
تماس تلفنی با یک دوست صمیمی.

یک پیشنهاد برای شروع

از همین امروز، قانون «نشستن هنگام غذا خوردن» را اجرا کنید. حتی اگر می‌خواهید یک میان‌ وعده کوچک بخورید، آن را در بشقاب بگذارید، پشت میز بنشینید و بخورید. این کار ساده، جلوی پرخوری‌های سرپایی و ناخودآگاه را می‌گیرد.

تست آنلاین اختلال پرخوری؛ آیا نیاز به مراجعه به پزشک دارید؟

این پرسشنامه بر اساس معیارهای تشخیصی معتبر (DSM-5) برای شناسایی اختلال پرخوری (BED) طراحی شده است. لطفاً با صداقت کامل به سؤالات زیر پاسخ دهید (پاسخ بله یا خیر).

پرسشنامه خودارزیابی پرخوری

۱. آیا در بازه‌های زمانی کوتاه (مثلاً ۲ ساعت)، مقداری غذا می‌خورید که به طرز عجیبی بیشتر از حد معمولِ دیگران است؟

۲. آیا در حین غذا خوردن احساس می‌کنید که کنترلی روی خود ندارید و نمی‌توانید خوردن را متوقف کنید؟

۳. آیا بسیار سریع‌تر از حد معمول غذا می‌خورید؟

۴. آیا آن‌ قدر به خوردن ادامه می‌دهید که به لحاظ فیزیکی احساس پریِ دردناک و ناراحت‌ کننده می‌کنید؟

۵. آیا زمانی که از نظر فیزیکی گرسنه نیستید، حجم زیادی غذا مصرف می‌کنید؟

۶. آیا به دلیل خجالت کشیدن از حجم غذای خود، ترجیح می‌دهید در تنهایی و دور از چشم دیگران بخورید؟

۷. آیا بعد از پرخوری، به شدت نسبت به خودتان احساس تنفر، گناه یا افسردگی دارید؟

۸. آیا این دوره‌های پرخوری به طور متوسط حداقل یک بار در هفته و برای مدت ۳ ماه یا بیشتر رخ داده است؟

تحلیل نتایج

اگر به ۳ سؤال یا بیشتر پاسخ «بله» داده‌اید: احتمال وجود اختلال پرخوری (BED) در شما بالاست. این یک موضوع صرفاً مربوط به تغذیه نیست، بلکه یک وضعیت روان‌شناختی است که نیاز به مداخله متخصص دارد.

• اگر پاسخ شما به سؤال ۲ (فقدان کنترل) و سؤال ۸ (تداوم زمانی) مثبت است : حتی اگر بقیه علائم را ندارید، حتماً با یک مشاور صحبت کنید، زیرا زیربنای اصلی اختلالات خوردن در این دو مورد نهفته است.

چه زمانی مراجعه به پزشک یا متخصص ضروری است؟

اگر هر یک از نشانه‌های زیر را تجربه می‌کنید، به تعویق انداختن درمان می‌تواند آسیب‌های جبران‌ناپذیری به بدن و روان شما وارد کند:

1. سلامت جسمانی: دچار نوسانات شدید وزنی، دیابت نوع ۲، فشار خون بالا یا مشکلات گوارشی شده‌اید.
2. انزوای اجتماعی: به دلیل خجالت از اندام یا رفتارهای غذایی، از جمع‌های دوستانه و خانوادگی دوری می‌کنید.
3. افسردگی و اضطراب: افکار مربوط به غذا و کالری تمام فضای ذهن شما را اشغال کرده و باعث کاهش کیفیت زندگی‌تان شده است.
4. تداوم رفتار: با وجود اینکه بارها تصمیم گرفته‌اید پرخوری را متوقف کنید، اما باز هم به همان چرخه بازمی‌گردید.

گام بعدی چیست؟

تشخیص اولیه توسط خودتان، اولین قدم بزرگ برای بهبودی است. اما به یاد داشته باشید که این تست جایگزین تشخیص پزشکی نیست.

هشدار: اگر در کنار این علائم، اقدام به استفراغ عمدی یا استفاده از داروهای ملین برای جبران می‌کنید، وضعیت شما احتمالاً به سمت «پرخوری عصبی یا بولیمیا» سوق پیدا کرده که نیاز به مراقبت‌های فوری‌تری دارد.

ما درگروه روانشناسی و روانپزشکی ویان  در کنار شما هستیم.

تشخیص اختلالات خوردن، اولین قدم برای بازیابی سلامتی است. ما در گروه روانشناسی و روانپزشکی ویان در کنار شما هستیم تا این مسیر را با اطمینان طی کنید.برای رهایی از این چرخه آزاردهنده و دریافت برنامه اختصاصی که هم بر مدیریت هیجانات و هم بر اصلاح رفتارهای تغذیه‌ ای تمرکز دارد، همین حالا با متخصصان ما در ویان در ارتباط باشید. اجازه ندهید غذا کنترل زندگی و آرامش شما را در دست بگیرد.

سوالات متداول

۱. تفاوت اصلی اختلال پرخوری با پرخوری عصبی (بولیمیا) چیست؟

در اختلال پرخوری (Binge Eating)، فرد حجم زیادی از غذا را در زمان کوتاهی مصرف می‌کند و کنترلی روی خوردن ندارد، اما پس از آن تلاشی برای جبران (مانند استفراغ عمدی یا ورزش افراطی) نمی‌کند. اما در پرخوری عصبی یا بولیمیا، فرد پس از هر بار پرخوری، از روش‌های جبرانی برای جلوگیری از افزایش وزن استفاده می‌کند.

۲. آیا برای درمان پرخوری عصبی و اشتهای کاذب داروی خاصی وجود دارد؟

بله؛ روان‌پزشکان ممکن است برای کنترل اشتهای عصبی و کاهش حملات پرخوری، داروهایی از دسته مهارکننده‌های بازجذب سروتونین (SSRIs) یا داروهای خاصی که برای کنترل تکانه تجویز می‌شوند، استفاده کنند. دقت کنید که درمان دارویی پرخوری حتماً باید تحت نظر متخصص و در کنار روان‌درمانی انجام شود تا نتیجه پایدار داشته باشد.

۳. چرا شب‌ها بیشتر دچار حمله پرخوری می‌شویم؟

پرخوری در شب معمولاً ریشه در «گرسنگی احساسی» دارد. خستگی ناشی از کارهای روزمره، تنهایی یا اضطراب‌های شبانه باعث می‌شود فرد برای رسیدن به آرامش کاذب به غذا پناه ببرد. همچنین، نخوردن وعده‌های غذایی کافی در طول روز می‌تواند باعث افت قند خون و هجوم اشتهای غیرقابل کنترل در شب شود.

۴. چگونه جلوی پرخوری را بگیریم و ولع به غذا را کنترل کنیم؟

اولین قدم، شناسایی محرک‌های احساسی است. استفاده از تکنیک‌های «ذهن‌آگاهی در خوردن»، فاصله گذاری ۱۰ دقیقه‌ای بین احساس ولع و شروع خوردن، و مدیریت استرس از راه‌های موثر هستند. با این حال، اگر این رفتار تکرار شونده است، مراجعه به یک متخصص اختلالات خوردن برای درمان ریشه‌ای ضروری است.

۵. آیا اختلال پرخوری باعث چاقی و بیماری‌های جسمی می‌شود؟

بله؛ این اختلال در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به چاقی مفرط، دیابت نوع ۲، کلسترول بالا و بیماری‌های قلبی شود. علاوه بر آسیب‌های جسمی، فشار روانی ناشی از احساس گناه بعد از خوردن می‌تواند منجر به افسردگی شدید و انزوای اجتماعی فرد گردد.

آیا این مقاله برای شما مفید بود؟

خوشحال می‌شویم  نظرات، تجربیات یا سوالات خود را در بخش دیدگاه‌ها با ما در میان بگذارید. همراهی شما به ما کمک می‌کند تا محتوای بهتر و مفیدتری برایتان آماده کنیم.

منبع : https://psychcentral.com/eating-disorders/binge-eating#takeaway

گروه روانشناسی و روانپزشکی ویان

گروه ویان شامل مجموعه ای از روانپزشکان و روانشناسان برگزیده در حوزه‌های مختلف فوق‌تخصصی است. همه این روانپزشکان و روانشناسان در حوزه کاری خود متبحر بوده و آموزش آکادمیک دیده‌اند.در این مجموعه به طیف گسترده‌ای از مشکلات روانپزشکی و روان‌شناختی کودکان، نوجوانان و بزرگسالان به صورت فردی، زوج، خانواده و گروهی رسیدگی میشود.افتخار ما در گروه ویان، ارائه خدمات مشاوره‌ای و روان‌پزشکی به بیش از ۱۰۰ هزار نفر تا به امروز است.