روان درمانی واژینیسموس؛ درمان ترس از نزدیکی دردناک
بی شک یکی از مهمترین جنبه های ارتباط بین یک زن و شوهر، حوزه روابط جنسی است که در حالت معمول باید لذت بخش و خوشایند و فارق از هرگونه درد و احساس ناراحتی باشد. در حالیکه شمار زیادی از زنان حین رابطه جنسی درد دارند و این رابطه برایشان خوشایند و رضایت بخش نیست و یا حتی در بخش مهمی از آنها انجام رابطه جنسی و دخول به هیچ عنوان امکان پذیر نیست.
در نتیجه علیرغم اینکه ساختار تناسلی و پاسخ های جنسی آنها کاملا نرمال است اما چون قادر به برقراری رابطه جنسی طبیعی نیستند، به اشتباه آن را به مشکلاتی مثل کوچک بودن سایز مهبل یا ضخیم بودن خیلی زیاد پرده بکارت یا حجیم بودن سایز آلت تناسلی همسر و.. استناد می دهند.
اما در این باره نکته ای که از اهمیت ویژه ای برخوردار است بحث روان درمانی واژینیسموس است. روان درمانی واژینیسموس یکی از راه هایی است که زوجین می توانند برای درمان این مشکل بکار گیرند.
در ادامه با توضیحات مفید دکتر بهاره صباغ ابریشمی درباره روش روان درمانی واژینیسموس همراه باشید.
واژینیسموس چیست؟دخول دردناک چیست؟
امروزه یکی از شایعترین اختلالات جنسی در زنان مراجعه کننده به مراکز درمانی، واژینیسموس است. واژینیسموس به معنای انقباضهای غیر ارادی در عضلات ناحیه انتهایی دستگاه تناسلی و کف لگن می باشد که باعث تنگی و بسته شدن ورودی واژن شده و هرگونه نزدیکی کامل را با درد و یا ترس شدید همراه می سازد و در نتیجه دخول امکان پذیر نشده و ممکن است حتی چند سال بعد ازدواج خانم همچنان باکره باقی بماند.
انواع واژینیسموس چیست؟
واژینیسموس به طور کلی به دو دسته اصلی تقسیم میشود:
1. واژینیسموس اولیه (Primary Vaginismus)
این نوع واژینیسموس از اولین تجربه جنسی فرد شروع میشود. فرد از همان ابتدا با مشکل نفوذ و درد شدید روبرو میشود. دلایل این نوع واژینیسموس اغلب روانشناختی و مرتبط با ترس از درد، آسیب دیدن، یا تجربههای منفی قبلی است.معمولاً مادامالعمر است.با هرگونه تلاش برای نفوذ، درد شدید ایجاد میشود.ممکن است با ترس از رابطه جنسی، اضطراب و افسردگی همراه باشد.
2. واژینیسموس ثانویه (Secondary Vaginismus)
این نوع واژینیسموس در افرادی رخ میدهد که قبلاً رابطه جنسی بدون درد داشتهاند، اما در یک دوره خاص از زندگی، به دلایل مختلف دچار این مشکل میشوند. دلایل این نوع واژینیسموس میتواند فیزیکی (مثل عفونت، زایمان، جراحی) یا روانشناختی (مثل استرس، تروما، مشکلات رابطه) باشد.معمولاً در اثر یک رویداد خاص ایجاد میشود.ممکن است به صورت دوره ای یا دائمی باشد.شدت درد و علائم ممکن است متفاوت باشد.
شیوع دقیق واژینیسموس معلوم نیست اما آمار به دست آمده از مراکز درمانی 17-5% شیوع واژینیسموس را در زنان مراجعه کننده با شکایت جنسی را نشان می دهند.
روان درمانی واژینیسموس چگونه کمک میکند؟
رواندرمانی در واژینیسموس (انقباض غیرارادی عضلات کف لگن که دخول را دردناک یا غیرممکن میکند) از این جهت کمک میکند که معمولاً مشکل فقط «عضله» نیست؛ یک چرخهی اضطراب،انتظار درد،انقباض عضلات شکل میگیرد و رواندرمانی این چرخه را میشکند و درمانهای جسمی/ سکستراپی را قابل اجرا میکند.
روان درمانی دقیقاً چه کار میکند؟
- کاهش ترس و اضطرابِ مرتبط با دخول
- شناسایی محرکها (ترس از درد، خونریزی، پارگی، بارداری، قضاوت شدن، تجربه ی ناخوشایند قبلی).
- آموزش تنظیم اضطراب (تنفس، ریلکسیشن، ذهنآگاهی، مهارتهای آرامسازی بدن) تا بدن در لحظه ی نزدیک شدن به دخول وارد حالت دفاعی نشود.
- اصلاح باورها و پیشبینیهای فاجعهآمیز (CBT)
- کار روی افکاری مثل: «حتماً خیلی درد دارد»، «بدنم مشکل دارد»، «اگر نتوانم یعنی ناقصم»، «همسرم ناراحت میشود».
- جایگزینی با برداشتهای واقعبینانه تر و کمک به تجربههای موفق کوچک و تدریجی.
- مواجههسازی تدریجی و امن
- بهجای تلاش ناگهانی برای دخول، قدمهای کنترلشده تعریف میشود (مثلاً لمس بیرونی، سپس مراحل پیشرفته تر).
- این کار به مغز یاد میدهد که «نزدیکی = خطر» نیست و پاسخ انقباضی کم میشود.
- کار با شرم، گناه و تصویر بدنی
- خیلیها به دلیل تربیت سختگیرانه، تابوهای جنسی یا تجربههای تحقیر، هنگام صمیمیت دچار انقباض و اجتناب میشوند.
- درمان کمک میکند احساس شرم و خودسرزنشی کمتر شود و بدن امنتر تجربه شود.
- در صورت وجود تجربهی آسیب/ تروما
- اگر سابقهی سوءاستفاده جنسی، تجاوز، معاینهی دردناک، یا تجربهی زایمان/درمان پزشکی آسیب زا وجود داشته باشد، درمانهای تروما (مثل EMDR یا درمانهای مبتنی بر تروما) میتوانند واکنش دفاعی بدن را کاهش دهند.
- بهبود رابطه و مهارتهای جنسی-ارتباطی (زوجدرمانی/ سکستراپی)
- آموزش گفت وگو درباره نیازها، مرزبندی، سرعت مناسب، توقف-شروع، و کاهش فشار «باید دخول انجام شود».
- تبدیل صمیمیت از «امتحان» به «تجربهی قابل کنترل و لذتبخش».
نکته مهم: رواندرمانی معمولاً کنار مداخلات جسمی بهتر جواب میدهد
در بسیاری از موارد ترکیب اینها بهترین نتیجه را میدهد:
- فیزیوتراپی کف لگن و آموزش رهاسازی عضلات
- تمرینهای تدریجی (گاهی با دیلاتور)
- آموزش جنسی/ سکستراپی
رواندرمانی کمک میکند این تمرینها با اضطراب کمتر و پایبندی بیشتر انجام شوند.
علائم و نشانههای دخول دردناک یا واژینیسموس چیست؟
- درد شدید: در هنگام تلاش برای دخول، درد شدیدی در ناحیه واژن احساس میشود.
- انقباض عضلانی: عضلات واژن به طور غیرارادی منقبض میشوند و مانع از ورود هر چیزی به واژن میشوند.
- ترس از رابطه جنسی: ترس از درد و ناراحتی باعث میشود فرد از رابطه جنسی اجتناب کند.
- مشکل در استفاده از تامپون: قرار دادن تامپون در واژن نیز بسیار دردناک و دشوار است.
- کاهش میل جنسی: به دلیل درد و ناراحتی، میل جنسی فرد کاهش مییابد.
- مشکلات عاطفی: واژینیسموس میتواند باعث ایجاد مشکلات عاطفی مانند اضطراب، افسردگی و کاهش اعتماد به نفس شود.
- سوزش و خارش در ناحیه واژن
- خشکی واژن
- تکرر ادرار
- درد لگن
دلیل واژینیسموس چیست؟
- اطلاعات ناکافی و عدم آشنایی فرد با آناتومی و عملکرد طبیعی بدن خود
- آموزش های غیر متعادل یا تربیت سختگیرانه والدین( مثل صحبت نشدن در مورد مسائل مقاربتی در خانواده و در نوجوانی، داشتن عقاید منفی در مورد روابط جنسی در خانواده مثل اینکه رابطه جنسی زشت و کثیف است.)
- سوء استفاده جنسی در گذشته
- ترس از درد و خونریزی شدید، بیماری، بارداری
- وجود مشکلات در رابطه عاطفی با همسر مثلا نبود اعتماد و صداقت کافی، احساس بی علاقگی به پارتنر، خشونت آمیز بودن رفتار همسر
- فقدان معاشقه کافی قبل مقاربت
اصولا در درمان این اختلال در وهله نخست باید وضعیت های جسمی یا پزشکی دیگری که مانع مقاربت بدون درد می شود، بررسی و کنار گذاشته شود.
وضعیتهایی همچون عفونت های دستگاه ادراری-تناسلی، بیماری های پوستی در این ناحیه، آسیب به دنبال جراحی، بیماریهای التهابی لگن، آسیب های ولووواژن در دوران کودکی و… می تواند باعث ایجاد درد در نزدیکی شود.
بعد از رد عوامل جسمانی و تایید تشخیص واژینیسموس، فرد زیر نظر یک روانپزشک یا روانشناس درمانگر مشکلات جنسی فرایند درمان خود را شروع می کند.
معمولا واژینیسموس پیش آگهی خوبی در درمان دارد ودر بیش از 80% مواردی که درمان جنسی گرفته اند، مشکل حل شده یا تا حد زیادی مرتفع گردیده است.
تفاوت روان درمانی، سکس تراپی و زوج درمانی در واژینیسموس
در واژینیسموس، روان درمانی بیشتر به این میپردازد که در ذهن و بدن فرد چه اتفاقی میافتد که هنگام نزدیکی، بدن وارد حالت دفاعی میشود. مثلاً ممکن است فرد از کودکی شنیده باشد که رابطه جنسی «خطرناک»، «دردناک» یا «شرمآور» است، یا تجربه ی بدی مثل معاینه دردناک، رابطه ناموفق، یا حتی اضطراب شدید از درد داشته باشد. در روان درمانی، درمانگر کمک میکند این ترسها و باورها شناسایی شوند و فرد یاد بگیرد بدنش را امنتر تجربه کند. برای مثال، خانمی که هر بار قبل از نزدیکی با خودش میگوید «حتماً درد وحشتناکی خواهم داشت»، در درمان یاد میگیرد این فکر را بررسی کند، اضطرابش را تنظیم کند و به تدریج از حالت وحشت خارج شود.
سکستراپی بهطور مستقیم تر روی خود رابطه جنسی و مشکل دخول تمرکز دارد. یعنی سؤال اصلی این است که چطور میتوان رابطه جنسی را از یک تجربه ی پرتنش و شکستمحور، به تجربه ای آرام، تدریجی و قابل کنترل تبدیل کرد. سکستراپیست ممکن است آموزش بدهد که چرخه ی ترس، انقباض عضلات و درد چگونه شکل میگیرد و بعد تمرینهایی مرحله به مرحله طراحی کند؛ مثلاً مدتی تمرکز زوج فقط روی لمس و صمیمیت بدون تلاش برای دخول باشد، سپس آرامآرام مراحل بعدی اضافه شود. مثالش این است که زوجی هر بار از ابتدا با هدف «امشب حتماً باید دخول انجام شود» وارد رابطه میشوند و همین فشار باعث انقباض بیشتر میشود؛ سکستراپی کمک میکند این فشار برداشته شود و بدن فرصت یادگیری دوباره پیدا کند.
اما زوج درمانی بیشتر روی رابطهی دو نفر تمرکز دارد، نه فقط روی نشانهی واژینیسموس. گاهی خود مشکل جنسی باعث دلخوری، فاصله، احساس طردشدگی، احساس گناه یا فشار در رابطه میشود. مثلاً مرد ممکن است فکر کند همسرش او را نمیخواهد، در حالی که زن واقعاً میل به صمیمیت دارد اما از درد میترسد. از طرف دیگر، زن ممکن است احساس کند تحت فشار است و همین فشار واژینیسموس را شدیدتر کند. در زوج درمانی، درمانگر کمک میکند هر دو نفر بدون سرزنش با هم حرف بزنند، نقش حمایتی پیدا کنند و مشکل را بهعنوان یک مسئله ی مشترک ببینند، نه تقصیر یکی از طرفین.
تفاوت این سه را میشود با یک مثال ساده فهمید: فرض کنید زنی هنگام تلاش برای دخول دچار ترس و انقباض شدید میشود. روان درمانی بررسی میکند که این ترس از کجا آمده و چگونه میتوان اضطراب و احساس خطر را کم کرد. سکستراپی برنامه میدهد که زوج چطور مرحله به مرحله و بدون فشار، رابطه جنسی را بازسازی کنند. زوجدرمانی هم کمک میکند همسر به جای اصرار یا ناراحتی، همراه درمان باشد و زن هم بتواند احساساتش را بدون شرم بیان کند.
در عمل، این درمانها از هم جدا و بیارتباط نیستند. خیلی وقتها یک درمانگر آموزشدیده ممکن است بخشی از روان درمانی و سکستراپی را با هم انجام دهد، یا اگر رابطه زوج دچار تنش شده باشد، زوج درمانی هم اضافه شود. انتخاب اینکه کدام مهم تر است بستگی دارد به اینکه مسئله اصلی کجاست: اگر ترس، شرم یا تروما پررنگ باشد، رواندرمانی اولویت دارد؛ اگر مشکل اصلی خود فرایند نزدیکی و دخول باشد، سکستراپی پررنگ تر میشود؛ و اگر فشار، دلخوری یا سوء تفاهم بین زوج وجود داشته باشد، زوج درمانی ضروری تر است.
تاثیرات منفی درمان نکردن واژینیسموس
وقتی زن و شوهری به رغم روابط عاطفی عمیق و آمادگی جسمانی برای داشتن مقاربت با همسر، نمی توانند باهم رابطه کاملی داشته باشند ، مطمئنا این مشکل به مرور ابعاد مختلف زندگی زوج را متاثر خواهد کرد.
زنی که مبتلا به واژینیسموس است ممکن است همواره احساسات منفی همچون اندوه و افسردگی،تنهایی و انزوا، شکست و سرخوردگی، گناه و شرمساری، ترس و فشار را با خود حمل کند و همسر او نیز ممکن است احساساتی همچون ناامیدی دلسردی، ناکامی، خشم، طرد شدن، بی کفایتی، رنجش و… داشته باشد. و نهایت امر هجوم این احساسات و عدم پاسخ مناسب به آنها باعث دور شدن عاطفی و فیزیکی زن و مرداز یکدیگر می شود.
روشهای درمان واژینیسموس
درمان واژینیسموس معمولاً ترکیبی و مرحلها ی است؛ یعنی فقط با یک روش انجام نمیشود و بهتر است هم جنبهی جسمی، هم روانی و هم رابطه ای بررسی شود. هدف درمان این نیست که فرد درد را تحمل کند، بلکه هدف این است که ترس، انقباض عضلات و تجربهی درد به تدریج کم شود.
روشهای اصلی درمان واژینیسموس عبارتاند از:
ارزیابی پزشکی:
ابتدا بهتر است متخصص زنان بررسی کند که درد یا مشکل دخول به علتهایی مثل عفونت، خشکی واژن، التهاب، مشکلات پوستی یا دردهای لگنی مربوط نباشد.
رواندرمانی:
اگر ترس از درد، اضطراب، شرم جنسی، تجربهی بد قبلی یا باورهای منفی درباره رابطه جنسی وجود داشته باشد، رواندرمانی کمک میکند این عوامل شناسایی و کاهش پیدا کنند.
سکستراپی:
سکستراپی روی خود رابطه جنسی و مشکل دخول تمرکز دارد. در این روش، رابطه جنسی بهصورت مرحلهای و بدون فشار بازسازی میشود تا بدن یاد بگیرد نزدیکی مساوی با درد و خطر نیست.
فیزیوتراپی کف لگن:
در این روش فرد یاد میگیرد عضلات کف لگن را بشناسد، منقبض و مهمتر از آن رها کند. برای بسیاری از افراد، تمرکز اصلی روی ریلکس کردن عضلات است، نه فقط تقویت آنها.
تمرین با دیلاتور:
دیلاتورها وسیلههایی با اندازههای مختلف هستند که برای عادتدهی تدریجی بدن به ورود استفاده میشوند. این تمرین باید آرام، بدون اجبار، با لوبریکانت و معمولاً زیر نظر درمانگر انجام شود.
تمرینهای آرامسازی و تنفس:
چون اضطراب میتواند انقباض عضلات را بیشتر کند، تمرینهایی مثل تنفس عمیق، ریلکسیشن عضلانی و ذهنآگاهی به کاهش تنش بدن کمک میکنند.
زوجدرمانی یا آموزش به همسر:
اگر فرد در رابطه باشد، همراهی همسر بسیار مهم است. زوجدرمانی کمک میکند فشار، سرزنش و سوءتفاهم کم شود و همسر نقش حمایتی داشته باشد.
درمان دارویی در صورت نیاز:
دارو معمولاً درمان اصلی واژینیسموس نیست، اما اگر اضطراب شدید، افسردگی، خشکی واژن یا درد زمینهای وجود داشته باشد، پزشک ممکن است دارو یا درمان کمکی تجویز کند.
در مجموع، بهترین نتیجه زمانی به دست میآید که درمان با صبر، تمرین منظم و بدون فشار انجام شود. بسیاری از افراد با ترکیب رواندرمانی، سکستراپی، فیزیوتراپی کف لگن و تمرینهای تدریجی بهبود قابلتوجهی پیدا میکنند.
جلسات درمان واژینیسموس چگونه برگزار میشود؟
جلسات درمان واژینیسموس معمولاً مرحلهبهمرحله برگزار میشود و هدف این نیست که فرد سریعاً دخول را «تحمل» کند، بلکه هدف این است که بدن و ذهن بهتدریج احساس امنیت پیدا کنند. در جلسههای اول، درمانگر درباره سابقه درد، ترس از دخول، تجربههای قبلی، وضعیت رابطه، اضطراب و باورهای فرد درباره رابطه جنسی سؤال میکند تا مشخص شود مشکل بیشتر جنبه جسمی، روانی، جنسی یا رابطهای دارد.
روند جلسات معمولاً شامل این بخشهاست:
- ارزیابی اولیه: بررسی شدت مشکل، زمان شروع، میزان درد، اضطراب و عوامل تشدیدکننده
- آموزش: توضیح چرخهی ترس، انقباض عضلات کف لگن و درد
- آرامسازی: تمرین تنفس، ریلکسیشن و کاهش تنش بدن
- تمرینهای خانگی: تمرینهای تدریجی بدون فشار، مثل لمس، شناخت بدن یا تمرین رهاسازی عضلات
- سکستراپی: کاهش تمرکز روی دخول و بازسازی رابطه جنسی به شکل آرام و مرحلهای
- کار با زوج: اگر فرد متأهل یا در رابطه باشد، آموزش به همسر برای حمایت، نه فشار
- فیزیوتراپی کف لگن: در صورت نیاز، برای یادگیری کنترل و رهاسازی عضلات
- تمرین با دیلاتور: در مراحل بعدی و فقط با آمادگی فرد، برای کاهش ترس و انقباض
مثلاً ممکن است در چند جلسه اول فقط روی شناخت بدن و کاهش اضطراب کار شود، بعد تمرینهای سادهی خانگی داده شود، و در مراحل بعد اگر فرد آماده بود، تمرینهای تدریجیتر مثل دیلاتور یا تمرینهای زوجی اضافه شود. سرعت درمان برای هر فرد متفاوت است، اما اصل مهم این است که هیچ مرحلهای نباید با اجبار، درد شدید یا فشار انجام شود.
دوره درمان واژینیسموس
طول مدت درمان می تواند از چند هفته تا چند ماه متغیر باشد و به عوامل مختلفی همچون حمایت همسر، پیگیری مداوم و منظم جلسات درمانی و تمرینات، سطح انگیزه بالا، سطح دانش و مهارت درمانگر، وجود بیماری های مختلف جسمانی و روانی مثل سطح اضطراب بسیار بالا که روند درمان را کند می کند.
پیچیدگی های زندگی روزمره بیمار مثل فعالیت های تحصیلی و شغلی شلوغ که با برنامه ریزی برای انجام تمرینات تداخل می کند، تجارب و خاطرات ناخوشایند قبلی همچون آزار و اذیت جنسی یا تجاوز که کار درمان را سخت تر می کند، سطح آگاهی و دانش خود فرد و میزان تحصیلات و جایگاه فرهنگی اجتماعی او بستگی دارد.
آنچه در درمان این اختلال و بطور کلی هر گونه مشکل جنسی مهم است، مراجعه زن و مرد با هم و شرکت و حضور فعال هر دو نفر در جلسه درمان است.
سرزنش، تهدید، برخورد تهاجمی و یا از آن سو دوری گزینی و سردی عاطفی یا رهایی اصل مطلب تا بهبودی خودبخودی یا تلاش یک طرفه، درمان این اختلال را با مشکل مواجه می کند. نقش مرد در این میان مشوق، حامی و تسهیل گر است.
انقباض مهبل و ممانعت از انجام دخول در این اختلال غیر ارادی است و دست خود فرد نیست اما در عین حال به راحتی درمان پذیر است.
واژینیسموس مشکلی نیست که بتوان با تغییر وضعیت گیری زناشوئی یا با درمان دارویی یا ژل و لوبریکانت و لیدوکایین آن را مرتفع نمود. متاسفانه در درصد بالایی از موارد به فرد نا آگاه پیشنهاد جراحی پرده بکارت داده می شود، در حالیکه قریب به اتفاق افراد مبتلا به واژینیسموس به این جراحی پاسخ نمی دهند، چرا که واژینیسموس در حقیقت نوعی ترس است و خاستگاه آن ذهنی است.
و در این میان نکته مهم آن است که زن و مرد بایستی حریم خصوصی اتاق خواب خود را حفظ کنند و حتی دوستان یا نزدیکترین فرد خانواده خود را در جریان اتفاقاتی که در آن می گذرد قرار ندهند. چرا که این مساله اضطراب و بار روانی موجود را بیشتر کرده، و فضا را برای مداخله و پیگیری و کنجکاوی و انتقاد وقضاوت های بعدی فراهم می کند.
آیا روان درمانی برای واژینیسموس کافی است؟
گاهی روان درمانی بهتنهایی میتواند کمک زیادی کند، مخصوصاً اگر واژینیسموس بیشتر با ترس از درد، اضطراب، شرم جنسی، تجربههای منفی قبلی یا باورهای سختگیرانه درباره رابطه جنسی مرتبط باشد. در این حالت، وقتی فرد یاد میگیرد اضطرابش را تنظیم کند، افکار ترسناک را بشناسد و احساس امنیت بیشتری نسبت به بدن و رابطه جنسی پیدا کند، انقباض غیرارادی عضلات هم ممکن است کاهش پیدا کند.
اما در بسیاری از موارد، روان درمانی به تنهایی کافی نیست و بهتر است همراه با روشهای دیگر انجام شود؛ چون واژینیسموس فقط یک مسئله ذهنی نیست و عضلات کف لگن هم درگیرند. اگر عضلات به طور مزمن سفت شده باشند یا فرد کنترل کافی روی رهاسازی آنها نداشته باشد، فیزیوتراپی کف لگن و تمرینهای تدریجی میتوانند نقش مهمی داشته باشند.
معمولاً درمان کاملتر شامل این موارد است:
- ارزیابی پزشکی برای رد علتهای جسمی درد مثل عفونت، خشکی، التهاب یا مشکلات پوستی
- رواندرمانی برای کاهش اضطراب، ترس، شرم یا تروما
- سکستراپی برای بازسازی رابطه جنسی و کاهش تمرکز روی دخول
- فیزیوتراپی کف لگن برای یادگیری رهاسازی و کنترل عضلات
- تمرین با دیلاتور در صورت نیاز و با آمادگی فرد
- زوجدرمانی یا آموزش به همسر اگر فشار، سوءتفاهم یا تنش در رابطه وجود دارد
سخن پایانی
نتیجه آنکه واژینیسموس درمان شدنی است، اگر هر دو نفر بخواهند. توصیه می شود قبل از هر اقدامی با مراجعه به کلینیک روانشناسی در تهران، ابتدا این بیماری را از جنبه روانی درمانی کنید.گروه تخصصی و فوق تخصصی کلینیک ویان آماده ارائه مشاوره روانشناسی در این زمینه می باشد.
آیا این مقاله برای شما مفید بود؟
خوشحال میشویم نظرات، تجربیات یا سوالات خود را در بخش دیدگاهها با ما در میان بگذارید. همراهی شما به ما کمک میکند تا محتوای بهتر و مفیدتری برایتان آماده کنیم.
نویسنده: دکتر بهاره صباغ ابریشمی دارای بورد تخصصی اعصاب و روان- درمانگر مشکلات جنسی و خانواده
گروه ویان شامل مجموعه ای از روانپزشکان و روانشناسان برگزیده در حوزههای مختلف فوقتخصصی است. همه این روانپزشکان و روانشناسان در حوزه کاری خود متبحر بوده و آموزش آکادمیک دیدهاند.در این مجموعه به طیف گستردهای از مشکلات روانپزشکی و روانشناختی کودکان، نوجوانان و بزرگسالان به صورت فردی، زوج، خانواده و گروهی رسیدگی میشود.افتخار ما در گروه ویان، ارائه خدمات مشاورهای و روانپزشکی به بیش از ۱۰۰ هزار نفر تا به امروز است.
۰ دیدگاه